اللهم عجل لوليک الفرج

رويش ها و ريزش ها در كلام رهبري

دل انسان غمگين مي شه و ميشكنه به خاطر اين كه چرا كساني كه نان انقلاب رو خوردند، نان اسلام رو خوردند، نان امام زمان رو خوردند ، دم از امام زمان زدن، دم از ائمه معصومين زدن ، حالا جوري مشي كنند كه اسرائيل و آمريكا و سيا و هر كسي با اسلام دشمنه  ، در هر گوشه ي دنيا براشون كف بزنه .

بعضي ها يك عقده اي دارن ، بعضي ها يك كينه اي دارن ، بعضي يك گله اي از كسي دارن . براي خاطر يك دشمني شخصي ، يك كينه شخصي ، يك محروميت از فلان مسئوليتي مايل بوده بهش بدن و مثلا نشده ، يك اشتباه در فهم ، مي بينيد كه يك حرفي ميز نند، يك اقدامي مي كنند ، يك موضعي مي گيرند يك كاري مي كنند كه به ضرر تمام مي شود . اين مايه ي حزنه . حال شما وقتي مي بيني كه دشمن داره برات كف مي زنه بايد بفهمي كه توي دروازه ي خودي  گل زدي.

ببين چه اشتباهي كردي، ببين مشكلت كجاست ، بگرد مشكل خودتوپيدا كن . توبه كن.

ولي به شما عرض بكنم ، بشارت هاي الهي اين قدر زياد است كه هر غمي را از دل پاك مي كنه .نبايد خيال كرد كه اگر چهار نفر آدمي كه سابقه انقلابي دارن ، از كاروان انقلاب كنار رفتند پس انقلاب غريب موند.

نه آقا همه ي انقلاب ها ،همه ي فكر ها ، همه ي جريان هاي گوناگون اجتماعي ،‌هم ريزش دارن ،هم رويش دارن.

شما به صدر اسلام نگاه كنيد؛ اون كساني كه از امير المومنين در دوران غربت اسلام و غربت علي دفاع كردند ،اينا كيا بودند. اينا سابقه داراي اسلام نبودند .سابقه داراي اسلام جناب طلحه و جناب زبيرو جناب سعد ابن ابي وقاصو  اينا بودن . اينا بعضي علي رو تنها گذاشتند و بعضي در مقابل علي ايستادند ، اينا ريزشها بودن.

اما رويش كدامه؟ رويش عبدالله بن عباس است . محمد بن ابي بكر است ، مالك اشتر است ، ميثم تمار است . اينا رويشه .

امير المومنين هرجا احتياج به زبان داشت عبدالله بي عباس مي رفت اميرالمومنن را ياري مي كرد .هر جا احتياج به شمشير داشت مالك اشتر بود و مثل مالك اشتر.

نه يكي ، نه ده تا ، نه هزارتا ، بلكه هزاران بودند .ايناها در همان دوران غربت اسلام روييدند . اين ها نهال هاي تازه اند . ريشه مستحكم شاخه ها روزبه روز داره همينطور زيادتر ميشه .